As One

Μία ευρεία και σημαντική συνεργασία του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ και του Marina Abramović Institute (MAI) με  πρόγραμμα, διάρκειας έξι εβδομάδων, αποτελεί ένα συμμετοχικό κοινωνικό project, βασισμένο στη «Μέθοδο Abramović», σε συνδυασμό με παράλληλο πρόγραμμα performance και άυλης τέχνης, με τον τίτλο NEON-MAI Lab.

Η «Μέθοδος Abramović» είναι μια σειρά ασκήσεων σχεδιασμένες από τη Marina Abramović τα τελευταία 40 χρόνια, με σκοπό τη διερεύνηση των ορίων του σώματος και του μυαλού.

Στο συγκεκριμένο project, το κοινό θα έχει βιωματική επαφή με την τέχνη της performance. Παράλληλα, το Lab θα παρουσιάζει μακράς διάρκειας performance, συνομιλίες, εργαστήρια και διαλέξεις, με ανερχόμενους έλληνες καλλιτέχνες που επιλέχθηκαν από τη Marina Abramović και την επιμελητική ομάδα.

Μέσω αυτής της συνεργασίας, ο Οργανισμός ΝΕΟΝ επιδιώκει να προσφέρει μια μοναδική εμπειρία τέχνης στο ελληνικό κοινό, να συμβάλλει στην ανάδειξη μιας νέας γενιάς καλλιτεχνών performance στην Ελλάδα, αλλά και να εξοικειώσει το κοινό μέσω της εκπαίδευσής του με την τέχνη της performance.

Πηγή: Μουσείο Μπενάκη.

Ιστορίες Ανδρείας στον Ελληνικό Κόσμο

Οι «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΝΔΡΕΙΑΣ» επιχειρούν μιαν άλλη προσέγγιση στην ιστορία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, έτσι όπως αυτή εξελίσσεται από τα χρόνια της Επανάστασης του 1821 έως τις μέρες μας. Στο κουφάρι ενός πλοίου, που συνθέτει το σκηνικό της έκθεσης, αναπτύσσονται όλα τα σημαντικά επεισόδια της πορείας του Πολεμικού Ναυτικού, μέσα από μικρές άγνωστες ιστορίες. Επιλεγμένα αντικείμενα που δεν έχουν ως τώρα εκτεθεί παρουσιάζονται μαζί με φωτογραφικό υλικό, ηχητικά και οπτικά ντοκουμέντα, έτσι ώστε οι επισκέπτες να συμμετέχουν με όλες τους τις αισθήσεις, να κατανοήσουν, να  συγκινηθούν και να προβληματιστούν.

Η είσοδος της έκθεσης είναι από την πρύμνη του πλοίου. Ένα πλοίο με πολύτιμα αντικείμενα, μαρτυρίες, φωτογραφίες και ντοκουμέντα που αφηγούνται ιστορίες ανδρών, είτε αυτοί είναι απλοί ναύτες, είτε αξιωματικοί, είτε γνωστοί καπετάνιοι. Οι επισκέπτες καλούνται, λοιπόν, σε ένα ταξίδι στο χρόνο με πλοηγό και συνοδοιπόρους όλους τους ανθρώπους που έγραψαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ιστορία και δημιούργησαν αυτό που, βαθιά ανθρώπινο και βαθιά αληθινό, μπορεί να μας κάνει περήφανους.

Από τους τραυματισμένους ναύτες του Αβέρωφ που αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν το πλοίο τους, έως τον ναύαρχο Κουντουριώτη, που απέφυγε την παγίδα των εχθρών και παράκουσε την εντολή της κυβέρνησης για καταδίωξη του τούρκικου σκάφους «Χαμηδιέ», οι επισκέπτες θα γίνουν μάρτυρες μιας συλλογής προσωπικών ιστοριών, ιστοριών ανδρείας, θάρρους και αυταπάρνησης.

Τα πολύτιμα φυσικά εκθέματα και το εντυπωσιακό σκηνικό της έκθεσης, συμπληρώνονται από τη χρήση νέων τεχνολογιών, που βοηθούν το κοινό να ενταχθεί στο έντονα φορτισμένο και συγκινησιακό κλίμα της έκθεσης.

Χάρη στις ιστορίες αυτών των ανδρών το κοινό μπαίνει στην διαδικασία να αναρωτηθεί ποια είναι η πρώτη ύλη της γενναιότητας, του ηρωισμού και της ανδρείας και να προσπαθήσει να την αναζητήσει όχι μόνο στο χτες, αλλά και στο σήμερα, όχι μόνο στους «μεγάλους ατρόμητους άνδρες», αλλά και στον καθένα από μας, ανεξάρτητα από φύλο, εθνικότητα, θρησκεία και ηλικία.

Οι «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΝΔΡΕΙΑΣ» είναι μία έκθεση που έχει ως στόχο να ταξιδέψει τους επισκέπτες στον «χώρο» και τον «χρόνο», αφηγούμενη ιστορίες διαφορετικών ανθρώπων. Η νέα έκθεση, παραγωγή του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, εγκαινιάζεται στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» από τις 26 Φεβρουαρίου.

Την έκθεση επιμελήθηκε η μουσειολόγος  Νάσια Χουρμουζιάδη.

Έναρξη λειτουργίας: Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου.

Πηγή: Η Καθημερινή.

Εκθεση Ζωγραφικής Χρήστου Παλλαντζά

Μετά από 10 χρόνια αδιάκοπης καλλιτεχνικής δημιουργίας και σημαντικών εκθέσεων στο εξωτερικό, ο καταξιωμένος ζωγράφος Χρήστος Παλλαντζάς επιστρέφει δυναμικά στην Αθήνα παρουσιάζοντας τη νέα του Έκθεση με τίτλο «εἰ ἦς ὧδε» (εάν ήσουν εδώ) στην Γκαλερί Ευριπίδη.  Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη παρουσίαση του έργου του καλλιτέχνη τα τελευταία χρόνια, μια περίοδο που είναι αναμφισβήτητα η πιο ώριμη και δημιουργική στην πολυετή του πορεία.

Τα έργα του, που εντυπωσίασαν στην Art Athina το 2014, αποτέλεσαν την πρόγευση για τη νέα του δουλειά, που είναι αφιερωμένη στην αίσθηση της απώλειας. Σε ό,τι δεν ήλθε στην ώρα του, σ´ εκείνο το κενό πού αφήνει η απώλεια προσώπων, καταστάσεων, πραγμάτων ή και της ψυχής, επιτρέποντας, συνάμα, στον καλλιτέχνη να μεταπλάσσει μέσα από την διαδικασία της δημιουργίας, τη μετουσίωση, ως υποκατάστατο ικανό να παρηγορήσει και να θεραπεύσει.

Η ζωγραφική του Χρήστου Παλλαντζά διακρίνεται για την στέρεα τεχνική της, το σχέδιο που ακουμπάει στις αξίες της ζωγραφικής και τις δυνατές χρωματικές φόρμες, που καθορίζουν τον χώρο και τον χρόνο συνδέοντας τον μύθο με την πραγματικότητα, αναζητώντας την αλήθεια ενάντια στα στερεότυπα.

Ο καλλιτέχνης προσβλέπει στη γαλήνη και την ηρεμία της ψυχής μέσα από την αναβίωση του χαμένου χρόνου. Ο χρόνος έχει παγώσει και το ανθρώπινο σώμα σε πρώτο πλάνο, χωρίς τις δεσμεύσεις των κοινωνικών συμβάσεων αναζητά την κάθαρση. Οι πρωταγωνιστές των έργων πρόσωπα οικεία. Καθένα έχει την ιστορία του, που ερμηνεύεται πάνω στον καμβά, πλάθοντας τη δική του αλήθεια κόντρα στη λογική της γοητείας και του αναμενόμενου.

«Η φράση «εἰ ἦς ὧδε Κύριε…» (κεφ. ια. παρ.21). παρμένη από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, είναι αυτή που ορίζει το μέγεθος του δράματος που προηγείται της Αναστάσεως του Λαζάρου(…). Οι αρετές της υπομονής και της καρτερικότητας, όροι αντίθετοι με το πνεύμα του εφήμερου και του αναλώσιμου, έρχονται για να ορίσουν ξανά τη σχέση μας με το Θείο» τονίζει ο ίδιος ο καλλιτέχνης και προσθέτει: «Εἰ ἦς ὧδε…οποιοσδήποτε ή οτιδήποτε αλλά περισσότερο αυτό που θα ορίσει το μέγεθος της ψυχής μας στην ουσία της, το άλλο μας μισό που έχουμε απωλέσει».

Η Ομότιμη Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης και Διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης, κ. Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, σημειώνει στον κατάλογο που συνοδεύει την έκθεση «… ο Χρήστος Παλλαντζάς φαίνεται να συμμερίζεται την παραδοσιακή άποψη ότι το πορτραίτο και η ανθρώπινη μορφή ανήκουν στην υψηλότερη, την ευγενέστερη και τη δυσκολότερη κατηγορία στην ιεραρχία των τεχνών. Η λέξη «δυσκολότερη» αποτελεί κλειδί για να διεισδύσουμε στον κόσμο του Παλλαντζά. Ο ζωγράφος δεν σταματά να πολλαπλασιάζει τις δυσκολίες που βάζει στον εαυτό του όταν «σκηνοθετεί» τα μοντέλα του μέσα στον χώρο του   εργαστηρίου, ξεκινώντας από τις περίπλοκες στάσεις των σωμάτων, τους φωτισμούς, τα στοιχεία της σύνθεσης ή από τον χρωματικό πλούτο που τα περιβάλλει….».

Eγκαίνια Έκθεσης: Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2016 και ώρα 20.00.
Διάρκεια Έκθεσης: 18 Φεβρουαρίου έως 26 Μαρτίου.

Ημέρες και ώρες λειτουργίας:
Τρίτη – Παρασκευή: 11.00 – 20.30,
Σάββατο: 11.00 -15.00.
Κυριακή και Δευτέρα: Κλειστά

Εκθεση "το Βυζάντιο στο πέρασμα των αιώνων" για το έτος Ελλάδας-Ρωσίας

«Ετος Ελλάδος - Ρωσίας» έχει κηρυχθεί το 2016 και, στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων που το συνοδεύουν, προβλέπονται και ανταλλαγές έργων τέχνης μεταξύ των δύο χωρών. Η Ελλάδα και η Ρωσία συνδέονται πολιτιστικά κυρίως μέσω της βυζαντινής παράδοσης, οπότε είναι λογικό τα περισσότερα από τα αντικείμενα προς δανεισμό να αφορούν τη συγκεκριμένη περίοδο. Οπως έγινε ωστόσο γνωστό από τη συνεδρίαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου την Τρίτη, τουλάχιστον όσον αφορά την ελληνική πλευρά, την αυλαία θα ανοίξει μία... κυρία. Συγκεκριμένα πρόκειται για την αρχαϊκή Κόρη υπ’αριθμόν 670 του Μουσείου της Ακρόπολης, η οποία θα ταξιδέψει στις 21 Μαρτίου στο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης (μέχρι 2 Οκτωβρίου) ως πρόδρομος των υπολοίπων δανείων που θα ακολουθήσουν στα τέλη Ιουνίου.

Φυσικά δεν πρόκειται για μια οποιαδήποτε Κόρη. Η γλυπτή γυναικεία μορφή, που χρονολογείται στο 530-510 π.Χ., θεωρείται ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα αυτού του τύπου, ενώ ξεχωρίζει χάρη στους κοκκινωπούς βοστρύχους της. Μιας και μιλήσαμε για τα χρώματα, αξίζει να σημειωθεί πως η Κόρη θα συνοδεύεται στη Ρωσία και από ψηφιακή εφαρμογή, παραγωγής του Μουσείου της Ακρόπολης, η οποία αναπαριστά τους χρωματισμούς και τα υπόλοιπα μη ορατά σήμερα χαρακτηριστικά του αγάλματος. Ως αντιδάνειο η Ελλάδα θα λάβει τρία χρυσά τεχνουργήματα –μία φιάλη, ένα αγγείο κι ένα περιλαίμιο– τα οποία είναι σκυθικής προέλευσης και ανήκουν στον 4ο αιώνα π.Χ.

Ο μεγαλύτερος ωστόσο δανεισμός (τουλάχιστον αναφορικά με το πλήθος των αντικειμένων), που εγκρίθηκε επίσης από το ΚΑΣ, είναι αυτός που αφορά 120 έργα των βυζαντινών χρόνων, τα οποία θα συνθέσουν τον πυρήνα της έκθεσης με τίτλο «Το Βυζάντιο στο πέρασμα των αιώνων», επίσης στο Μουσείο Ερμιτάζ, από τις 24/6 μέχρι τις 2/10. Τα αντικείμενα που καλύπτουν χρονολογικά 11 αιώνες ιστορίας (βυζαντινά, μέσοι χρόνοι και υστεροβυζαντινά) είναι υψηλής ποιότητας και μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας· ανάμεσά τους υπάρχουν τμήματα ψηφιδωτών και τοιχογραφιών, γλυπτές προτομές, θρησκευτικές εικόνες, λειτουργικά σκεύη και χειρόγραφα κ.ά.

Ολα αυτά προέρχονται από μια πλειάδα μουσείων και συλλογών από όλη τη χώρα, ενώ η έκθεση του ρωσικού ιδρύματος θα συνοδεύεται από κατάλογο, για τη δημιουργία του οποίου θα συνεργαστούν Ελληνες και Ρώσοι ειδικοί. Και για τον δεύτερο αυτόν δανεισμό θα υπάρξει κάποιου είδους «ανταπόδοση» υπό τη μορφή ανάλογων αντικειμένων που θα κατευθυνθούν από ρωσικές συλλογές προς το Βυζαντινό Μουσείο. Οσο για την εικόνα της «Κοίμησης της Θεοτόκου» του El Greco που βρίσκεται στη Μητρόπολη Σύρου και για την οποία επίσης υπάρχει αίτημα δανεισμού, αυτό θα συζητηθεί σε προσεχή συνεδρίαση του συμβουλίου.

Πηγή: Καθημερινή.

Η Θεσσαλονίκη της Κατοχής στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού

Το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού διοργανώνει την περιοδική έκθεση με τον τίτλο «Στο περιθώριο του πολέμου: Η Θεσσαλονίκη της Κατοχής (1941-1944) μέσα από τη φωτογραφική συλλογή Βύρωνα Μήτου», στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων «Ευτυχία Κουρκουτίδου – Νικολαΐδου».

Η έκθεση, παραγωγή του Μουσείου εγκαινιάστηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2016 και θα διαρκέσει έως τις 6 Νοεμβρίου 2016.

Η συλλογή Βύρωνα Μήτου αποτελείται από φωτογραφίες Γερμανών στρατιωτών που υπηρέτησαν τη θητεία τους στην Ελλάδα στα χρόνια της γερμανικής κατοχής (1941-1944) και είχαν αρχικά συλλεχθεί συστηματικά από ανώνυμο Γερμανό στρατιώτη. Ο συλλέκτης Βύρων Μήτος, στη συνέχεια, αγόρασε το τμήμα της συλλογής που αφορούσε την Ελλάδα.

Στόχος της έκθεσης είναι να αποκαλύψει τη δύναμη της προπαγάνδας όπως αυτή αποτυπώνεται στην επίσημη και στην ερασιτεχνική φωτογραφική παραγωγή του Τρίτου Ράιχ και να ρίξει φως στις άγνωστες όψεις της ιστορίας της πόλης, καθώς η γερμανική κατοχή συνεχίζει να αποτελεί μία περίοδο για την οποία ‘σκοτεινά σημεία’ συνεχίζουν να υφίστανται. Στην έκθεση παρουσιάζονται πρωτότυπες φωτογραφίες και φιλμ, αναπαραγωγές και ψηφιακές προβολές, αξιοποιώντας φωτογραφίες που μέχρι πρότινος είχαν εξοβελισθεί ως ιστορικά τεκμήρια, τόσο εξαιτίας του γεγονότος ότι  καταγράφουν το «βλέμμα του κατακτητή», όσο και εξαιτίας του ερασιτεχνικού και κατ’ επέκταση ‘περιθωριακού’ χαρακτήρα τους.

Περισσότερα στον ιστότοπο του Μουσείου.

Ιωάννης Μητράκας, αναδρομική έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη

Aναδρομική έκθεση του Ιωάννη Μητράκα, σύγχρονου, αυτοδίδακτου ζωγράφου με πρωτότυπο προσωπικό ύφος, που κινείται ανάμεσα στη βυζαντινή και νεοελληνική παράδοση, τη ρωσική τέχνη, την ελληνική ιστορία και μυθολογία, αλλά και τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. O Μητράκας μεταπλάθει τις ποικίλες και διαφορετικές καταβολές και επιρροές του, σε έναν επίκαιρο εικαστικό λόγο, καθρέπτη του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου και πολυμερισμένου κόσμου μας.

Πάνω από 85 έργα σύγχρονης θρησκευτικής και κοσμικής ζωγραφικής, με ποικίλα ευρηματικά αλληγορικά θέματα και διακοσμητικά μοτίβα, θα συνεκτεθούν δίπλα στα έργα της Βυζαντινής και μεταβυζαντινής Συλλογής του Μουσείου Μπενάκη, ανοίγοντας ένα ζωντανό και γόνιμο διάλογο για τη διαχρονικότητα της Βυζαντινής και μεταβυζαντινής ζωγραφικής, και την εξέλιξη της νέο-βυζαντινής τέχνης.

Η έκθεση εγκαινιάζεται στο κεντρικό κτήριο του Μουσείου Μπενάκη την Τρίτη, 16/02/16, και θα διαρκέσει έως τις 27/03/16.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Σύγχρονα έργα ζητούν τη συμμετοχή των Αθηναίων

Στο προσωπικό της site η εικαστικός Κάντι Τσανγκ (Candy Chang) χαρακτηρίζει τη δουλειά της ως «προσπάθεια ενεργοποίησης των δημόσιων χώρων» και «συμμετοχικά πειράματα στη δημόσια σφαίρα που εξετάζουν τα όρια ανάμεσα στην απομόνωση και την κοινότητα». Επειδή, όμως, ήδη από την πρώτη σελίδα υπάρχουν στιγμιότυπα από τα project της, καθώς και μια πολύ pop εικόνα που δείχνει τις fluo γαλάζιες γόβες της φωτογραφημένες μπροστά στη φράση «Είναι ωραίο να βρίσκεσαι εδώ» γραμμένη με stencil πάνω στην άσφαλτο, εύκολα καταλαβαίνεις πως οι δημιουργίες της είναι πολύ περισσότερο διασκεδαστικές από όσα υπονοούν οι παραπάνω ορισμοί.

Στο πρώτο της έργο «School of the Future», με το οποίο η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών ξεκινά το αφιέρωμά της στην Αμερικανοασιάτισσα καλλιτέχνιδα, χίλιες κόκκινες πλαστικές μπάλες γεμίζουν ένα χώρο που θυμίζει σχολική αίθουσα, φέρνοντας στον νου παιδικά παιχνίδια. Στο βάθος μια έδρα και ένα τετράδιο προσκαλεί και προκαλεί τους επισκέπτες να απαντήσουν σε δύο ερωτήσεις: «Τι θα θέλατε να μάθετε όταν ήσασταν στο σχολείο» και «Τι πιστεύετε ότι είναι σημαντικό να διδάξουμε στα παιδιά μας;».

Και μετά; Θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος που παραμένει δύσπιστος απέναντι σε ό,τι ονομάζεται public art και αποτελεί το καλλιτεχνικό πεδίο στο οποίο εντάσσεται η δουλειά της Τσανγκ. «Την τέχνη πρώτα την αισθάνεσαι και μετά την κατανοείς» σχολιάζει η Αφροδίτη Παναγιωτάκου, αναπληρώτρια γενική διευθύντρια και διευθύντρια επικοινωνίας της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, που θα φιλοξενήσει τους επόμενους μήνες δύο ακόμη site-specific εγκαταστάσεις της εικαστικού. «Ας φύγουμε από τη λογική του μετρήσιμου αποτελέσματος, δεν είναι όλα τα πράγματα χειροπιαστά ως προς την αξία τους.

Αλλωστε, η δημόσια τέχνη (public art) δεν εκτίθεται με τον τρόπο που αυτό συμβαίνει στις γκαλερί ή τα μουσεία. Απλώς υπάρχει και επιτρέπει στο τυχαίο να παίξει το παιχνίδι του ώστε να συμβούν προσωπικά γεγονότα και εκπλήξεις. Τελικά λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος μιας κοινότητας ανθρώπων που βιώνει την παρουσία της συνειδητά, ή ασυνείδητα».

Μια μικρή περιήγηση στο Διαδίκτυο, κάνει φανερό πως το θέμα της δημόσιας τέχνης, της αξίας και της σημασίας της τόσο για τη δημόσια ζωή όσο και για την ίδια την τέχνη έχει φανατικούς υποστηρικτές και πολέμιους. Χρησιμοποιώντας υλικά και μεθόδους που ουσιαστικά αντανακλούν τη σύγχρονη κουλτούρα, αποτελεί περισσότερο μια εμπειρία και λιγότερο ένα αντικείμενο, ένα έργο τέχνης στα πρότυπα όσων γνωρίζαμε στο παρελθόν.

Για κάποιους, η public art βρίσκεται στο επίκεντρο της πιο καινοτόμας πρακτικής στο πεδίο της σύγχρονης τέχνης. Για κάποιους άλλους, είναι βαρετή και υπερεκτιμημένη, ένα νοητικό κατασκεύασμα που δυσκολεύεται να συναντήσει τον κοινό του, δηλαδή όλους εμάς στους οποίους απευθύνεται και χρειάζεται τη συμμετοχή μας για να ενεργοποιηθεί.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στην Καθημερινή.

Cyberbullying και Μουσεία

Ηταν τον περασμένο μήνα όταν 12χρονο κορίτσι στην Ιταλία αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του γιατί δεν άντεχε άλλο το ασφυκτικό bullying των συμμαθητών του. Προτού πηδήξει από το μπαλκόνι, άφησε δύο σημειώματα, το ένα προς τους γονείς στους οποίους ζητούσε συγγνώμη και το άλλο στους συμμαθητές της: «Τώρα θα είστε ευχαριστημένοι»! Η πορεία της στο κενό ευτυχώς ανακόπηκε από ένα στέγαστρο. Ομως ο 11χρονος Ντιέγκο στην Ισπανία δεν είχε την ίδια τύχη.

Το μπούλινγκ, ειδικά στο Διαδίκτυο, δεν λείπει ούτε από την ελληνική κοινωνία. Κι όσο κι αν προσπαθούν να ενημερώσουν τους μαθητές οι καθηγητές στα σχολεία και οι γονείς στο σπίτι, αν δεν γίνει μέρος της καθημερινότητας η γνώση –ιδιαίτερα στην εποχή της κρίσης όπου οι άνθρωποι γίνονται πιο επιθετικοί–, τα παιδιά δεν θα ατσαλώνονται.

Γι’ αυτό ακριβώς έχει σημασία η πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) και της Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Ελληνικής Αστυνομίας που οργανώνουν σειρά ενημερωτικών ομιλιών μέσα στα μουσεία με τίτλο: «Τι μέλλει γενέσθαι; Μύθοι και πραγματικότητες γύρω από το Διαδίκτυο». Σε πρώτη ανάγνωση θα πει κανείς πως ο διαδικτυακός εκφοβισμός, η παιδική πορνογραφία, οι αυτοκτονίες δεν είναι πολιτιστικά θέματα. Ομως χτυπούν την καρδιά της κοινωνίας. Αλλωστε μουσεία σημαίνει πολιτισμός της καθημερινότητας και της κοινωνίας. Δεν είναι μόνο τα αριστοτεχνήματα των μεγάλων καλλιτεχνών που θαυμάζουμε, αλλά οι μεταξύ μας σχέσεις, η αγωγή ως κανόνας ζωής, η αλληλεγγύη… Κι αυτή ακριβώς είναι η φιλοσοφία των μουσείων αυτών.

Σχολικές ομάδες έρχονται στο μουσείο που γίνεται φιλόξενο βήμα να ακούσουν ό,τι τους απασχολεί. Ο κύκλος ξεκινά από την Αθήνα στο Ιστορικό Αρχείο του ΠΙΟΠ (15/2, ώρα 11.00) με ομιλητή τον έμπειρο Μανώλη Σφακιανάκη, πρόσφατα βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών για τη συνεισφορά του στην προστασία παιδιών από τους κινδύνους του κυβερνοχώρου. Μαζί θα είναι και εξειδικευμένοι αξιωματικοί της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Ομως μεγαλύτερη σημασία έχει το μετά. Οι συναντήσεις στα μουσεία της περιφέρειας, στις μικρές κοινωνίες.
Πηγή: Καθημερινή.

Λαμπερές ιστορίες για τη φωτιά στο Μουσείο Ακρόπολης

Με «Λαμπερές ιστορίες για τη φωτιά» και με ελεύθερη είσοδο, από τις 17:00 ως τις 20:00, για το Σαββατοκύριακο 13 και 14 Οκτωβρίου, το Μουσείο της Ακρόπολης γιορτάζει την πανελλαδική δράση «περιβάλλον και πολιτισμός: παντέχνου πυρός σέλας - λαμπερές ιστορίες φωτιάς», που διοργανώνει η Γενική Γραμματεία Πολιτισμού του Υ.ΠΑΙ.Θ.Π.Α.

Το Μουσείο επιλέγει εκθέματα και διοργανώνει αφηγήσεις για μεγάλους και παιδιά με θέμα τη φωτιά στην καθημερινή ζωή, το μύθο, τη θρησκεία, τη φιλοσοφία, ιστορίες που αναδεικνύουν τον δημιουργικό αλλά και καταστρεπτικό χαρακτήρα της αρχέγονης δύναμης που στάθηκε ο πυρήνας της εξέλιξης του πολιτισμού.

Οι αφηγήσεις θα διαρκέσουν τέσσερις ημέρες (11-14 Οκτωβρίου 2012), από τις οποίες οι δύο πρώτες θα είναι για παιδιά ενώ οι άλλες για ενήλικες.

Για τους επισκέπτες που δεν θα μπορέσουν να λάβουν μέρος στις οργανωμένες αφηγήσεις, θα υπάρχει φυλλάδιο σε δύο γλώσσες το οποίο θα τους βοηθήσει να περιηγηθούν ελεύθερα και να εντοπίσουν τα εκθέματα που συνδέονται με το θέμα της δράσης.

Πηγή: Η Καθημερινή

Εκθεση με 270 έργα από τη Συλλογή Λεβέντη στην Εθνική Πινακοθήκη

Μία συλλογή έργων τέχνης, που για πρώτη φορά παρουσιάζεται δημόσια στο σύνολο της είναι αυτή του Ιδρύματος Α. Γ. Λεβέντη, που από την Πέμπτη 1 Μαρτίου θα εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη. Εργα της δυτικοευρωπαϊκής ζωγραφικής (17ος-20ός αιώνας), ελλήνων καλλιτεχνών (19ος-20ός) και Κυπρίων (20ός αιώνας), στην πραγματικότητα δηλαδή, τρεις διαφορετικές συλλογές συγκροτούν το σύνολο 270 έργων, που για τρεις μήνες θα βρίσκονται στην Αθήνα πριν να ταξιδέψουν στην Κύπρο με τελικό προορισμό, τη Λευκωσία, όπου θα στεγαστούν στην Λεβέντειο Πινακοθήκη, που ετοιμάζεται να τα υποδεχτεί.

Από την δεκαετία του 1950 έως τις αρχές του 1970 συγκροτήθηκε το πρώτο μέρος της συλλογής από τον Αναστάσιο Γ. Λεβέντη και στεγάστηκε στην κατοικία του συλλέκτη στο Παρίσι για περισσότερο από μισό αιώνα. Πρόκειται για 67 ελαιογραφίες, σχέδια και υδατογραφίες, νεκρές φύσεις του 17ου αιώνα με απόλυτη προσήλωση στη λεπτομέρεια, ανάλαφρες ροκοκό σκηνές, βενετσιάνικες τοπιογραφίες του 18ου αιώνα, έργα προδρόμων και μεγάλων δασκάλων του ιμπρεσιονισμού, καθώς και ζωηρόχρωμους πίνακες εκπροσώπων του πουαντιγισμού και του φωβισμού.

Η έκθεση θα εγκαινιαστεί την 1η Μαρτίου και θα διαρκέσει από τις 2 έως τις 3 Ιουνίου.

Οπως λέει η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης κυρία Μαρίνα Λαμπράκη - Πλάκα «Η δυτικοευρωπαϊκή συλλογή φωτίζεται εκτυφλωτικά από μερικά λαμπερά αστέρια χωρίς όμως να υπάρχει πάντα συνοχή ενώ την μεγαλύτερη πληρότητα παρουσιάζουν ο Υπαιθρισμός, ο Ιμπρεσιονισμός και οι μεταϊμπρεσιονιστικές τάσεις της γαλλικής σχολής». Η ίδια ξεχωρίζει το ατμοσφαιρικό τοπίο της «Κοιλάδας με τις αίγες» του Κορό, την παραλία της Τρουβίλ του Μπουντέν, τον Σηκουάνα του Μονέ «ένα τοπίο χτισμένο με συμπληρωματικούς τόνους θερμού βιολέ και ψυχρού κίτρινου, είναι από τα έργα της ωριμότητας του ζωγράφου», όπως λέει, τα δύο έργα του Πισαρό, τα τοπία του Σίσλεϊ, το «χυμώδες γυμνό» του Ρενουάρ αλλά και «Το Ζευγάρι με ανθοδέσμη» του Σαγκάλ, που «αν και έργο της ωριμότητας του ζωγράφου, ανακαλεί τις ωραιότερες ονειρικές δημιουργίες της νεότητάς του με υπέροχες χρωματικές αρμονίες, όπου κυριαρχούν τα τρία βασικά χρώματα μπλε - κόκκινο - κίτρινο».

Διαβάστε περισσότερα στο σχετικό άρθρο του Βήματος.

Συνεχίζεται η λειτουργία του Μουσείου Παλαιοντολογίας και Γεωλογίας

Tο Μουσείο Παλαιοντολογίας και Γεωλογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου, ανακοίνωσε ότι θα συνεχίσει την πιλοτική λειτουργία του και θα παραμένει ανοικτό για το κοινό τις Κυριακές από τις 26 Φεβρουαρίου έως και τις 8 Απριλίου 2012, κατά τις ώρες 10.00- 13.00 (εξαιρείται η Κυριακή 25 Μαρτίου).

Το Μουσείο, με τη μακρά ιστορία του, φιλοξενεί και εκθέτει μοναδικούς παλαιοντολογικούς θησαυρούς από την Ελλάδα, καθώς και ορισμένα πολύτιμα εκθέματα προερχόμενα από το εξωτερικό.

Κάθε Κυριακή, θα διενεργούνται δύο εκπαιδευτικά προγράμματα («Ο μικρός Ανασκαφέας» και «Συντηρώντας έναν θησαυρό»), ενώ παράλληλα θα πραγματοποιείται τουλάχιστον μία ομιλία- παρουσίαση παλαιοντολογικού-γεωλογικού ενδιαφέροντος, καθώς και ανεξάρτητη επιστημονική ενημέρωση στον εκθεσιακό χώρο.

Η γενική είσοδος είναι 2 ευρώ και η είσοδος στο Μουσείο γίνεται από την κεντρική πύλη της Πανεπιστημιούπολης επί της οδού Ούλοφ Πάλμε. Για περισσότερες πληροφορίες, στην ιστοσελίδα του Μουσείου. http://paleo-museum.uoa.gr/paleontology.

Πηγή: Η Καθημερινή

Η ελληνική πολυκατοικία στο μικροσκόπιο

Το μοντέλο της ελληνικής, αστικής πολυκατοικίας στο εργαστήριο. Πρόκειται για μία αρχιτεκτονική έρευνα που με τον τίτλο «Πληθοδομές» θα αναπτυχθεί στις αίθουσες του Μουσείου Μπενάκη (Νέο Κτίριο) εν είδει έκθεσης από τις 25 Ιανουαρίου παρουσιάζοντας τους προβληματισμούς του αρχιτέκτονα Ζήση Κοτιώνη πάνω στην πολυκατοικία και εν γένει την αστική κατοικία, όπως έχει αναπτυχθεί στην Ελλάδα.

Βασισμένος στην κοινωνική κριτική της μεταπολεμικής κατοικίας, που είχε πυρήνα της την οικογένεια ο Κοτιώνης δημιουργεί στο εργαστήριο εναλλακτικές μορφές και τύπους σύνθετων δομών αστικής κατοίκησης με αφετηρία το «κοινό», που στη σύγχρονη πόλη δεν είναι μόνον ο δημόσιος χώρος αλλά και το έδαφος, ο αέρας, οι υποδομές, η απαραίτητη ενέργεια για την αναπαραγωγή της αστικής ζωής. Η έρευνά του έτσι, επαγγέλλεται μία κτιριακή δομή για το πλήθος, την «πληθοδομή», η οποία δοκιμάζει την αντοχή της γηράσκουσας δομής της τυπικής πολυκατοικίας. Πρόκειται για μία οικοδομική πρόταση στην κλίμακα της πόλης.

Ο χώρος της έκθεσης διαμορφώνεται σαν εργαστήριο αρχιτεκτονικής παραγωγής, όπου κυριαρχούν ξύλινες μακέτες, σχέδια και βίντεο που περιγράφουν τον κάτοικο - «μοναδικότητα» και παρουσιάζουν προτάσεις πληθοδομών. Οι προτάσεις αυτές έχουν μια γενική αναφορά και προτείνουν κτίρια - καθεδρικούς του πλήθους. Παράλληλα όμως εντοπίζονται σε μια πόλη του πλήθους σε κρίση: την Αθήνα. Το εργαστήριο των «πληθοδομών», επιτρέπει στον επισκέπτη να σταθεί, να καθίσει, να δει, να διαβάσει, να χτίσει σε ένα είδος ενεργού συμμετοχής σε μια ιδέα αρχιτεκτονικής.

Η έκθεση διοργανώνεται σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και ο σχεδιασμός της είναι του Ζήση Κοτιώνη ενώ την επιμέλεια έχει ο Γιώργος Τζιρτζιλάκης. Συνεργάτες είναι οι Βάσια Λύρη, Γιώργος Ρυμενίδης, Μιχάλης Σοφτάς και Ράνια Τότσικα. Στo πλαίσιo της έκθεσης διοργανώνεται ημερίδα στις 3 Φεβρουαρίου και εκδίδεται δίγλωσσος κατάλογος.

Μουσείο Μπενάκη - Κτίριο οδού Πειραιώς
Ζήσης Κοτιώνης «Πληθοδομές»
Εγκαίνια 25 Ιανουαρίου
Διάρκεια: 26 Ιανουαρίου έως 19 Φεβρουαρίου.

Πηγή: Το Βήμα

Αποκαλυπτική η ψηφιακή σάρωση της ζωφόρου του Παρθενώνα

Η ζωφόρος του Παρθενώνα αποκαλύπτει στους Έλληνες αρχαιολόγους κρυφές πτυχές της, χάρη στην ψηφιακή σάρωση των λίθων της. Το πρόγραμμα «Ψηφίζω Παρθενώνα» που πραγματοποιείται στο Μουσείο της Ακρόπολης, γίνεται σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας, έχει ξεκινήσει εδώ και δύο μήνες και αναμένεται να ολοκληρωθεί σε περίπου δύο χρόνια.

Η λεπτομέρεια στη γεωμετρία και το χρώμα, που εξασφαλίζει η προηγμένη τεχνολογία της ψηφιακής σάρωσης βοηθά όχι μόνο στη συντήρηση, αλλά και στην επανένωση των πρωτότυπων θραυσμάτων, εξηγεί ο πρόεδρος του Μουσείου Ακρόπολης, Δημήτρης Παντερμαλής, τονίζοντας ότι το πρόγραμμα θα ολοκληρωθεί με την ψηφιακή σάρωση και των σωζόμενων λίθων της ζωφόρου στο Βρετανικό Μουσείο.

Είναι μία από τις πολλές και ενδιαφέρουσες εργασίες, που πραγματοποιούνται καθημερινά, ακόμα και τις Δευτέρες που το Μουσείο της Ακρόπολης είναι κλειστό. Και δεν είναι η μόνη. Η συντήρηση και επανατοποθέτηση εκθεμάτων, όπως η αρχαϊκή λεοντοκεφαλή-υδροροή στο γωνιακό αέτωμα του ναού της Αθηνάς, ή η επανασυγκόληση με τιτάνιο της ουράς του κυνηγετικού σκύλου, που εκτίθεται επίσης στην αρχαϊκή αίθουσα του Μουσείου της Ακρόπολης. Η αποκατάσταση της Κόρης αρ. 669 και η έκθεσή της σε ενιαίο άγαλμα ύψους 1 μ. και 89 εκ. είναι μία μόνο από τις εργασίες που πραγματοποιούνται κάθε Δευτέρα, οπότε το Μουσείο παραμένει κλειστό.

Όπως σημειώνουν οι συντηρητές του Μουσείου, «οι Δευτέρες στο Μουσείο της Ακρόπολης είναι οι πιο φορτωμένες ημέρες γιατί ουσιαστικά ξεκινούν από την Κυριακή το βράδυ, προκειμένου να παραδώσουν στο κοινό αποκατεστημένο, κάποιο σημαντικό εύρημα».

Πηγή: Η Καθημερινή (05.12.2011).

Αρχαιολογικό ταξίδι στην Αγονη Γραμμή

«Απ’ όλα τα πελάγη ηχεί πιο καθαρό. (...) Είναι το Αιγαίο η πιο μελωδική θάλασσα. Και μόνο για το Αιγαίο μπορεί να λεχθεί ότι δεν είναι άγονη θάλασσα...». Μ’ αυτά τα λόγια του φιλόσοφου Αίλιου Αριστείδη, από τον 2ο αι. μ. Χ. περιέγραψε η γ.γ. του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, Λίνα Μενδώνη, όσα περικλείει αυτή η θάλασσα, τα νησιά της, οι άνθρωποι που τα κατοικούν και ο πολιτισμός τόσων χρόνων, στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, για μια μοναδική έκθεση που εγκαινιάζεται αύριο. «Αγονη γραμμή - Ενα αρχαιολογικό ταξίδι στο Καστελλόριζο, στη Σύμη, στη Χάλκη, στην Τήλο και τη Νίσυρο» είναι ο τίτλος της και περιέχει 400 αντικείμενα από αυτά τα νησιά που παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο ευρύ κοινό και για πρώτη φορά ταξίδεψαν από τους τόπους όπου βρέθηκαν και κατασκευάστηκαν.

«Είναι από τις δυσκολότερες εκθέσεις που έχω δει στα 17 χρόνια που είμαι στο Μουσείο», είπε ο καθηγητής Αρχαιολογίας Νίκος Σταμπολίδης, διευθυντής του Μουσείου και επιμελητής της έκθεσης. Η πρόεδρος του Ιδρύματος Νικολάου και Ντόλλης Γουλανδρή, κ. Σάντρα Μαρινοπούλου, ευχαρίστησε όλους όσοι δούλεψαν γι’ αυτήν την έκθεση και ιδιαίτερα τους χορηγούς, που πρόθυμα στήριξαν την ιδέα του Μουσείου αφού «μια τόσο μεγάλη έκθεση στην Ελλάδα είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί σήμερα χωρίς χορηγούς».

Η έκθεση, που θα διαρκέσει μέχρι τις 23 Απριλίου του 2012, είναι η πρώτη μιας σειράς αρχαιολογικών εκθέσεων που θα διοργανώσει το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης σε συνεργασία με το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού και περιλαμβάνει όλα τα απομακρυσμένα, δυσπρόσιτα, μικρά ή μεσαίου μεγέθους νησιά του Αιγαίου Αρχιπελάγους.

Ο καθηγητής Νίκος Σταμπολίδης σε συνεργασία με τον αρχαιολόγο και επιμελητή του Μουσείου Γιώργο Τασούλα παρουσιάζουν τα γεωγραφικά, γεωλογικά και γεωφυσικά στοιχεία των νησιών, τη μυθολογία και την ιστορία τους, την ανθρώπινη παρουσία σ’ αυτά στη διάρκεια της ιστορίας, τις κοινωνίες των ανθρώπων, τις ασχολίες, τα ενδιαφέροντα, τις δοξασίες, τα ήθη και τα έθιμά τους. Ο ογκώδης και ιδιαίτερα φροντισμένος κατάλογος που συνοδεύει την έκθεση, στα ελληνικά και στα αγγλικά, θα είναι ένα διαρκές μουσείο και μετά το πέρας της έκθεσης.

Στη διάρκεια της έκθεσης έχουν σχεδιαστεί εκπαιδευτικά προγράμματα στη διάρκεια των οποίων μαθητές της Αθήνας θα επικοινωνούν μέσω της Vodafone με μαθητές των νησιών, μέσα από το ειδικά σχεδιασμένο microsite της έκθεσης (www. agoni-grammi. gr).

Την Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου στις 8 μ.μ. θα γίνουν τα επίσημα εγκαίνια της έκθεσης και τα 400 αντικείμενα που ταξίδεψαν από τα μακρινά νησιά τους μέχρι την Αθήνα θα περιμένουν το κοινό μέχρι τον Απρίλιο.

Κάθε Κυριακή, μαζί με το εισιτήριο του Μουσείου, θα γίνονται δωρεάν ξεναγήσεις (στις 12.30 μ. μ.), ενώ η Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου θα είναι ημέρα ελεύθερης εισόδου, από τις 10 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ, με ξενάγηση στις 6.30 μ. μ. στο πλαίσιο του προγράμματος του Δικτύου Πολιτιστικών Φορέων «Από κοινού».

Πηγή: Η Καθημερινή (07.12.2011).

Έκθεση στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης

Μια πολύ ωραία έκθεση είναι αυτή των φωτογραφιών των αρχαιολόγων Αλέξανδρου Τσάκου και Henriette Hafsaas-Tsakos «Από τη Νουβία στο Σουδάν. Με τη ματιά της Ελληνο-Νορβηγικής Αρχαιολογικής Αποστολής» που παρουσιάζεται στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης έως τις 20 Φεβρουαρίου.

Με στόχο να γνωρίσει το αθηναϊκό κοινό τον ξεχωριστό αυτό τόπο -ένα σταυροδρόμι του Ισλάμ και του Χριστιανισμού στο αφρικανικό τοπίο του Νείλου όπου οι Ελληνες έχουν αφήσει τα ίχνη τους-περισσότερες από ογδόντα φωτογραφίες εκτίθενται στους τέσσερις ορόφους του Μουσείου ενώ περίπου είκοσι φωτογραφίες συνοδεύουν τις πιο χαλαρές στιγμές των επισκεπτών στο καφέ της ταράτσας με τη θέα προς την Ακρόπολη. Το Νότιο Σουδάν κέρδισε την ανεξαρτησία του στις 9 Ιουλίου 2011 αλλά όλα τα έργα βγήκαν σε αυτό που είναι ακόμα σήμερα το κράτος του Σουδάν και κυρίως το βόρειο τμήμα του, δηλαδή η Νουβία, όπως ήταν γνωστό κατά το Μεσαίωνα το τμήμα της Κοιλάδας του Νείλου από το Χαρτούμ στο Σουδάν ως το Ασουάν στην Αίγυπτο.

Πηγή: Η Καθημερινή (13.10.2011).

Ελεύθερη είσοδος σήμερα σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους

Με ελεύθερη είσοδο σε όλα τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους υποδέχεται σήμερα η χώρα μας τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 18 Μαΐου. Στο πλαίσιο του εορτασμού, έχουν προγραμματιστεί ποικίλες εκδηλώσεις (εκθέσεις, ημερίδες, διαλέξεις, ξεναγήσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα, μουσικές εκδηλώσεις κλπ.) σε 46 αρχαιολογικά μουσεία και χώρους σε όλη την επικράτεια.

Το Διεθνές Συμβούλιο Μουσείων (ICOM), επιθυμώντας να αναδείξει τον ρόλο των Μουσείων στη σύγχρονη κοινωνία, καθιέρωσε από το 1977 τη 18η Μαΐου ως Διεθνή Ημέρα Μουσείων. Επιλέγοντας ως θέμα της φετινής χρονιάς το «Μουσεία και Μνήμη», το ICOM επιθυμεί να αναδείξει τη σημασία των μουσείων ως φορέων διάσωσης και διαφύλαξης της ατομικής και της συλλογικής μνήμης.

Το μήνυμα της επετείου είναι «να γίνουν όλα τα μουσεία φορείς πολιτισμικών ανταλλαγών προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, με σκοπό την ανάπτυξη της μόρφωσης, την αμοιβαία κατανόηση και τη συνεργασία μεταξύ των λαών».

Η κεντρική εκδήλωση του φετινού εορτασμού θα γίνει στο Μουσείο Μικρασιατικού Ελληνισμού «Φιλιώ Χαϊδεμένου», τιμώμενο μουσείο για το 2011.Το μουσείο περιλαμβάνει κειμήλια από τη Μικρά Ασία, όπως λάβαρα, στολές, λευκά είδη, βιβλία, έγγραφα, χρηστικά αντικείμενα, που δώρισαν Μικρασιάτες από διάφορα σημεία της Ελλάδας και του κόσμου.

Πηγή: Η Καθημερινή (18.05.2011).

Ενας ζωγράφος με στολή της Βέρμαχτ στην Κρήτη

Σε «Ενα ζωγράφο με τη στολή της Βέρμαχτ», τον Ρούντο Σβαρτς, που μπορεί να έφθασε στην Κρήτη με τους κατακτητές, εκείνος όμως βρήκε την ευκαιρία να απαθανατίσει τις ομορφιές της με το πινέλο του είναι αφιερωμένη η έκθεση που εγκαινιάζεται στις 2 Μαΐου στο Μουσείο Μπενάκη (Κτίριο Πειραιώς). Το ζωγραφικό αλλά και φωτογραφικό οδοιπορικό αυτού του καλλιτέχνη κατά τη διάρκεια της Κατοχής περιλαμβάνει η έκθεση με έργα επιλεγμένα από το αρχείο του, το οποίο βρίσκεται από το 2008 στην Κρήτη, ύστερα από την δωρεά των κληρονόμων του στην Εταιρεία Κρητικών Ιστορικών Μελετών.

Γεννημένος στην Βόρεια Τσεχία ο Ρούντο Σβαρτς (1906 - 1983) υπήρξε ζωγράφος με πολλά ενδιαφέροντα. Ακόμη και στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μάλιστα, όταν επιστρατεύτηκε ως οπλίτης και υπηρέτησε στη Γερμανική Βέρμαχτ δεν σταμάτησε να παράγει καλλιτεχνικό έργο. Ετσι όταν τον Ιανουάριο του 1943 μετατέθηκε στην Κρήτη, κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής του, επί ενάμιση περίπου χρόνο, επέλεξε συνειδητά να αποκοπεί από την ζοφερή πραγματικότητα του πολέμου και να αποτυπώσει ζωγραφικά, με το φωτογραφικό του φακό και με μεθοδικές σημειώσεις στα ημερολόγιά του την άλλη εικόνα της Κρήτης, μακριά από τα δεινά της Κατοχής. Οι εικόνες του δείχνουν μνημεία, τοπία ήρεμα και ανέφελα, ανέπαφα από τον πόλεμο, την λαϊκή αρχιτεκτονική, τους ανθρώπους στην καθημερινότητά τους, τον πολιτισμό γενικότερα του νησιού, που φαίνεται να τον συναρπάζει. Ολα αυτά καταγράφονται σε ημερολόγια 388 σελίδων με σχέδια και ακουαρέλες, 461 ασπρόμαυρες φωτογραφίες και 18 ζωγραφικούς πίνακες, όλα πλέον κατατεθειμένα στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει η συγγραφέας Κλαίρη Μιτσοτάκη.

Μέσα από αυτήν την έκθεση άλλωστε και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Μουσείων, το Μουσείο Μπενάκη τιμά το Ιστορικό Μουσείο Κρήτης, πιστό στην θεσμοθέτηση ανάδειξης ενός πολιτιστικού φορέα της περιφέρειας. (Εχουν προηγηθεί η Πινακοθήκη Αβέρωφ του Μετσόβου, το Πολιτιστικό Ιδρυμα Τραπέζης Κύπρου, το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ιδρυμα, το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, το Λαογραφικό - Ιστορικό Μουσείο Λάρισας και το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Ρεθύμνου). Στην εκδήλωση που θα γίνει στις 2 Μαΐου, ώρα 7 το απόγευμα θα μιλήσουν ο διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη κ. Αγγελος Δεληβορριάς, ο περιφερειάρχης Κρήτης κ. Σταύρος Αρναουτάκης, η διευθύντρια του Ιστορικού Μουσείου κυρία Εύα Γραμματικάκη, ο καθηγητής κ. Γρηγόρης Σηφάκης, η καθηγήτρια κυρία Ολγα Γκράτσιου και ο πρόεδρος του Δ. Σ της Εταιρείας Κρητικών Ιστορικών Μελετών κ. Αλέξης Καλοκαιρινός.

Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138, τηλ. 210 3453111), «Ρούντο Σβαρτς, Κρήτη, 1943. Ένας ζωγράφος με τη στολή της Βέρμαχτ». Διάρκεια: 4 - 29 Μαΐου.

Πηγή: Το Βήμα (19.04.2011).

Εκθεση για την Μαρία Κάλλας

Κοστούµια από τις θρυλικές παραστάσεις της Ντίβας, φωτογραφίες και ηχητικό υλικό έρχονται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για να θυµίσουν τις ιστορίες των θριάµβων της. Αν ο µύθος της Μαρίας Κάλλας ως απόλυτης Ερµηνεύτριας είναι παγκόσµιος, οι ρίζες του βρίσκονται στην Ιταλία, που γέννησε και τιςόπερες τιςοποίες ανέδειξε η ίδια, διαχρονικό σύµβολο τραγικότητας και υψηλής τέχνης. Ειδικά στο πιο διάσηµο ιταλικό λυρικό θέατρο, τη Σκάλα του Μιλάνου, µε το απαιτητικό – κάποτε ακραία – κοινό.

Η Σκάλα κρατά κρυµµένα ταµυστικά της Κάλλας στα χρόνιατης ακµής της.Εκείνο την ανακήρυξε σε απόλυτη πριµαντόνα, εκείνο την αποχαιρέτησε, όταν η φωνή της πια είχε καµφθεί, το 1961. Και µάλιστα µε τη«Μήδεια» του Κερουµπίνι, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή και κοστούµια Γιάννη Τσαρούχη.

Τα µυστικά της είναι γραµµένα σε παραστάσεις και αναµνήσεις στη Σκάλα. Αλλά και στα κοστούµια της για παραστάσειςτου µπελκάντο– που εκεί το απογείωσε δραµατικά – σε (σπάνιο) φωτογραφικό υλικό και ηχητικό, σε σχέδια για σκηνικά και κοστούµια των παραστάσεών της, από εκείνες που τοκοινό την αποθέωνε, χειροκροτώντας όρθιο και ραίνοντάς την µε λουλούδια.

Για πρώτη φορά όλα τα πειστήρια δώδεκα µεγάλων οπερατικών θριάµβων της (τη δεκαετία του ‘50), που βρίσκονται στα αρχεία του διάσηµου λυρικού θεάτρου, θα βγουν εκτός Ιταλίας για να εκτεθούν στο Φουαγιέ του Ισογείουστο Μέγαρο ΜουσικήςΑθηνών, στηνέκθεση «Η Μαρία Κάλλας και η Σκάλα τουΜιλάνου», απόαύριο (σε επιµέλεια Εφης Ανδρεάδη).

Εκθεση που ανοίγει τη φιλόδοξη συνεργασίατου Μεγάρουµε τη Σκάλα, αλλάκαι τιςεκδηλώσεις για τα 20χρονα τουαθηναϊκού «Ναού των Μουσών» µε χορηγία τηςοικογένειας Λαµπράκη.Η Κάλλας, ανκαι µέχρι το ‘50είχε κατακτήσειαρκετά µεγάλα ιταλικά θέατρα, δεν είχε κατακτήσει τη Σκάλα. Πρωτοπάτησε τη σκηνή της αντικαθιστώντας τη «µεγάλη αντίπαλό της» Ρενάτα Τεµπάλντι και, σύµφωνα µε τον συνθέτη Τζαν Κάρλο Μενότι, τότε ο διευθυντής του θεάτρου Αντόνιο Γκιρινγκέλι την αντιπάθησε.

Παρ’ όλα αυτά, το 1954 και ενώ ο µεγάλος Λουκίνο Βισκόντι δήλωνε πως «αποφάσισε να σκηνοθετήσει όπερα λόγω της Κάλλας, η Σκάλα τής έδωσε την ευκαιρία να αναβιώσει ένα µάλλον ξεχασµένο έργο, την «Εστιάδα» (Vestale) του Σποντίνι.

Εχοντας χάσει κάπου30 κιλά, άφησε πίσωτο «αδέξιο ευτραφές κοριτσόπουλο», όπως την έλεγαν, καιµε φιγούρα ζηλευτή και πιο όµορφη απόποτέ – και σε εντυπωσιακή φωνητική ακµή, παρότι κάποιοι διατείνονταν ότι θα την επηρεάσειη δίαιτα – µετη βοήθεια του Βισκόντι άρχισε να κινείται σαν αίλουρος στη σκηνή (παρά τη µυωπία της και ύστερα από σκληρή δουλειά). Κατακτώντας εφεξής µε τις ερµηνείες της την αθανασία.

«Η Μαρία Κάλλας και η Σκάλα του Μιλάνου» στο Φουαγιέ του Ισογείου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, από 9 Μαρτίου έως 8 Μαΐου, καθηµερινά 10.00-18.00.

Πηγή: Τα Νέα (08.03.2011).

Μία Κιβωτός θα μας σώσει

Την «Κιβωτό», ελληνική συμμετοχή στην 12η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας παρουσιάζουν οι δημιουργοί της από τις 28 Μαρτίου στο Μουσείο Μπενάκη (Νέο Κτίριο). Μία ξύλινη κατασκευή που έχει 12 μέτρα μήκος, ύψος 3,30 και μέγιστο πλάτος 2,70 μέτρα, είναι επισκέψιμη για το κοινό και στο εσωτερικό της φιλοξενείται έκθεση φυτογενετικού υλικού (σπόροι, καρποί κ.ά.) σε ειδικές θήκες (γυάλινα βάζα, κουβάδες, πιάτα κλπ) συνθέτει την πρόταση που έχουν υπογράψει ο Ζήσης Κοτιώνης και η Φοίβη Γιαννίση.

Η αναφορά είναι ευθεία στην κιβωτό του κατακλυσμού αλλά δεν μιλάμε για μια κιβωτό- αντικείμενο, αντίθετα για κιβωτό που σηματοδοτεί ενεργοποίηση και πράξη. Στην περίπτωση αυτή λοιπόν η εγκατάσταση αναστοχάζεται, σύμφωνα με τους δημιουργούς της, τους παλαιούς σπόρους και την ιδεολογική βιοποικιλότητα που είναι διαθέσιμη αλλά ξεχασμένη και υπό εξαφάνιση. Ανάμεσά τους σπόροι για διατροφή όπως τα σιτηρά και τα όσπρια, θεραπευτικοί, καλλωπιστικοί, αφροδισιακοί, ευφορικοί αλλά και θανάσιμοι. Παράλληλα όμως αυτή η Κιβωτός επαγγέλλεται και νέες κουλτούρες εδαφικής ζωής φέροντας τη μνήμη του φυτογενετικού υλικού από τα ελληνικά τοπία.

Η κιβωτός είναι λυόμενη, φτιαγμένη από τάβλες, δοκούς και επιφάνειες από κόντρα πλακέ θαλάσσης. Στον εσωτερικό της το αρχείο φυτών και σπόρων συμπληρώνεται από την εγκατάσταση μικρής κουζίνας, η οποία υπαινίσσεται την κατοίκηση του εκθεσιακού χώρου. Ταυτόχρονα οπτική και ηχητική εγκατάσταση από τον Γιάννη Ισιδώρου παράγει περιβάλλον προσομοίωσης με την αρχική, αγροτική παραγωγική εμπειρία. Ο Κώστας Μανωλίδης με τις τοπιακές τοπολογίες του υπαινίσσεται τη δυνατότητα αναστοχασμού πάνω στον πλούτο του εδάφους μέσα από τις αναπαραστάσεις του. Η Μαρία Παπαδημητρίου με το εργαστήριο σπορείας της επανεισάγει στο έδαφος της μητρόπολης πρακτικές αγροτικές συνδυασμένες με την ηδονική εμπειρία της διατροφής. Και τέλος ο Αλέξανδρος Ψυχούλης στοιχειοθετεί ίχνη ενός οδηγού για τον επίδοξο κηποτέχνη-καλλιεργητή της αστικής ζωής.

Η διοργάνωση της έκθεσης ανήκει στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη.

Μουσείο Μπενάκη (Νέο Κτίριο, Πειραιώς 134, τηλ. 210 3453111), από 30 Μαρτίου έως 18 Μαΐου.

Πηγή: Το Βήμα (04.03.2011).

Κλειστά μουσεία λόγω έλλειψης φυλάκων

Κλειστή παραμένει στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας όλη η έκθεση της Μεταβυζαντινής περιόδου, από τον 15ο αιώνα ως τον 20ό, η οποία εγκαινιάσθηκε μετά από προετοιμασία πολλών ετών,τον περασμένο Μάιο. Το μισό μουσείο δηλαδή. Αιτία, η έλλειψη φυλάκων.

Δανός καθηγητής που έφθασε πριν από λίγες μέρες με τους φοιτητές του στην Αθήνα από την Κοπεγχάγη για να επισκεφθεί το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο βρέθηκε μπροστά σε κλειστές πόρτες καθώς ένα από τα σημαντικότερα τμήματά του, αυτό των αγγείων,το οποίο βρίσκεται στον όροφο εξακολουθεί να παραμένει κλειστό, λόγω επίσης, έλλειψης φυλάκων.

Και μπορεί η διεύθυνση του ΕΑΜ να έλυσε προσωρινά και ειδικά για την περίσταση το πρόβλημα, κλείνοντας δηλαδή άλλο τμήμα του ώστε να μετακινηθούν οι φύλακες στις αίθουσες των αγγείων και να γίνει δυνατή η επίσκεψη των ξένων φοιτητών που έρχονται για να μελετήσουν τις ελληνικές αρχαιότητες, όμως η γενικότερη κατάσταση παραμένει άσχημη. Από τα 138 άτομα (φυλακτικό προσωπικό αλλά και απασχολούμενοι σε διάφορες παραπλήσιες υπηρεσίες του μουσείου, όπως π.χ. στους χώρους παράδοσης και φύλαξης των αποσκευών των επισκεπτών), οι οποίοι απαιτούνται για την απρόσκοπτη λειτουργία του, αυτή τη στιγμή υπάρχουν μόνον 35. Ετσι παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται οι ελλείψεις δεν κρύβονται.

Ιδια κατάσταση και στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, το νέο -αλλά άγνωστο στο ευρύ κοινό ακόμη - καμάρι του υπουργείου Πολιτισμού. Η υπολειτουργία του όμως καθώς διαθέτει αυτή τη στιγμή περί τους 50 φύλακες ενώ χρειάζονται υπερδιπλάσιο δεν τιμά κανένα.

Παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουν και άλλα μουσεία της χώρας μετά από την λήξη των συμβάσεων των εκτάκτων υπαλλήλων και την αδυναμία (ή απαγόρευση)προσλήψεως νέων. Από το υπουργείο Πολιτισμού πάντως υπάρχει διαβεβαίωση ότι σύντομα οι ανάγκες θα καλυφθούν, άγνωστο όμως πότε ακριβώς και σε ποιο βαθμό θα γίνει αυτό.

Πηγή: Το Βήμα (22.02.2011).